ब्लॉग कशासाठी

काल १०० वा ब्लॉग लिहिल्यानंतर आज हे ब्लॉग कशासाठी या प्रश्नाचे माझ्या परीने शोधण्याचा प्रयत्न करणार आहे. पहिले कारण म्हणजे लिहिण्याची उर्मी . बरेच काही लिहावेसे वाटत असताना व्यक्त व्हायला मला हे मध्यम जास्त योग्य वाटले. गेले काही महिने उत्तम कथा मासिकातून मी दरमहा लिहित आहे आणि त्या मुळे माझी लेखनाची भूक वाढली आहे. साधारण पणे राजकारण व त्या अनुषंगाने हे लिखाण झाले. पण केंद्रातील व राज्यातील निवडणुका होवून गेल्याने राजकीय धुरळा खाली बसला आहे. राज्यात आता नवीन राजकीय समीकरण उदयास आले आहे व नवीन सरकार ने कार्यभार स्वीकारला आहे. या काळाला राजकीय मधुचंद्राचा काळ मानले जाते व फार काही राजकीय आंदोलने वगैरे होत नाहीत. त्यामुळे उत्तम कथा मध्ये पण मी चित्रपट, रंगभूमी , संगीत अशा विषयांवरच लहिले आहे. याचाच परिणाम म्हणजे ब्लॉग वर पण राजकारण खूप कमी लिहिले आहे आणि अन्य विषय हाताळले आहेत. १००व्या ब्लॉग नंतर ब्लॉग मध्ये हाताळलेले विविध विषय यांचे कौतुक झाले आहे.
आता ब्लॉग रोज लिहायला हवा का असा एक प्रश्न येतो. याचे उत्तर हो असेच आहे . कारण सातत्य असणे आवश्यक आहे  ते असेल तरच ब्लॉग प्रस्थापित होवू शकेल अर्थात तो खूप लांबचा पल्ला आहे .पण सातत्य हवे. अर्थात सगळे लेख चांगलेच होतील असे नाही पण सातत्य असेल तर ते जास्त चांगले होण्याची शक्यता असते.
हे ब्लॉग वाचून अनेकांच्या जुन्या आठवणी ना उजाळा मिळाला आणि ही नक्कीच समाधानाची बाब आहे. हे लिहित असताना आणखी एक हेतू होता तो म्हणजे या छोया व सामान्य आयुष्यात काही अविस्मरणीय घटना व प्रसंग आले व ते लिहून ठेवावे वाटले. कारण हे व्यक्तिगत अनुभव असले तरी त्यांना एक संग्राह्य मूल्य आहे.
मग ती मंगेश पाडगावकर यांच्या बरोबरची गप्पांची मैफल असो, किंवा अचानक पुरुषोत्तम दारव्हेकर भेटतात आणि कट्यार मधील खान साहेबाच्या भूमिकेसाठीचा शोध  वसंतराव देशपांडे यांचे मेघमल्हार नाटक पाहत असताना कसा संपला हा किस्सा असो किंवा कवी किशोर पाठक याचे निधन झाल्याचे समजले तेव्हा सदाचार वसती गृहाच्या गच्चीवर वळवाच्या पावसात चिंब भिजल्याची आठवण असो. हे सगळ कुठेतरी लिहून ठेवायला हा ब्लॉग उपयोगी पडला.
या ब्लॉग बद्दल श्री मनोहर पारळकर यांच्याशी बोलताना त्यांनी एक मुद्दा सांगितला. ते म्हणाले की मोठे लेख वाचायला कुणाला वेळ नसतो तेव्हा ते छोटेच हवेत. त्यांचा हा सल्ला मी बहुतांशी पाळला आहे.
हे रोज लिहिणे अवघड नाही का? तर इतक्या वर्षांच्या लेखनाच्या सरावाने लिहायला बसल्यावर लिहिणे अवघड नाही. पण काय लिहायचे हे सुचणे हे अवघड व महत्वाचे आहे. याची प्रक्रिया २४ तास सुरु असते.या निर्मिती प्रक्रियेेे मधे निराशाा ,मरगळ या गोष्टी पासून दूर राहते व सकारात्मक ऊर्जा निर्माण होते. 
आणखी एक प्रतिक्रिया मित्र आदित्य जोशी याने दिली.तो म्हणाला की साधी सरळ भाषा व आशय या साठी ब्लॉग वाचनीय आहेत आणि या गोष्टी समाजामध्ये दुर्मिळ आहेत.मग या साठी तरी हे लेखन हवेच. 
आता  कदाचित हाही आठवणी व प्रसंग परत लिहिले जातील पण वेगळ्या संदर्भात. तेव्हा उद्यापासून पुन्हा नवीन विषय , नवीन काहीतरी . ही शोधयात्रा अशीच चालू ठेवू तुमच्या सहकार्याने.

अनिल जोशी 
०२.०४.२०२०
कृपया आपली प्रतिक्रिया आपल्या नावासह द्यावी. 

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

स्पेशल नात्याचे गाव - देवरुख

Image
(देवरुख ची गायिका रसिका गानू ) देवरुख हे रत्नागिरी जिल्ह्यातील संगमेश्वर तालुक्याचे मुख्यालय असलेले गाव. कोकण म्हणजे तसा डोंगराळ प्रदेश पण रत्नागिरी जिल्ह्यात दोन गावे अशी आहेत की ती पठारावर आहेत त्यामुळे ती विशेष मानली जातात. एक दापोली व दुसरे देवरुख. देवरुख हे दोन महामार्गांच्या मधोमध व उंचावर आहे. कोल्हापूर -रत्नागिरी मार्गावरील साखरपा व मुंबई गोवा रस्त्यावरील संगमेश्वर या दोन्ही ठिकाणांहून सारख्या अंतरावर (१६ किमी) हे गाव वसलेले आहे. या गावाचा माझा संबंध हा १९८१ मध्ये माझ्या विवाहानंतर आला. येथील माणिक रामकृष्ण दिक्षित हिच्याशी पुण्यातच विवाह झाल्यानंतर खास जावई या विशेष नात्याने या गावी प्रथम गेलो. तसे हे दिक्षित यांचे मूळ गाव नव्हे. श्वशुर रा वा दिक्षित हे देवरुख येथे १९७० च्या सुमारास नव्याने स्थापन झालेल्या महाविद्यालाचे प्राचार्य म्हणून इथे आले होते. त्यांची अध्यापनाची सगळी कारकीर्द कर्नाटकात बेळगाव, गडद, निपाणी येथे घडली होती. अध्यापन व प्रशासन यातील हातोटी व काहीतरी साध्य करायचा ध्यास यामुळे ते इथे आले. त्यांचे मूळ गाव देवगड तालुक्यातील तिर्लोट. त्यामुळे या कोकण भूमीत...
Read more

डोळे हे जुलमी गडे

Image
आपल्या नाक, कान, त्वचा ,जीभ या इंद्रियां प्रमाणेच डोळे हे पण एक इंद्रिय आहे पण डोळ्यांवर सारे कवी आणि गीतकार डोळ्यांवर जास्त मेहेरबान आहेत. कधी लाडिक तक्रार करताना प्रेयसी म्हणते –डोळे हे जुलमी गडे, रोखुनी मज पाहू नका. कधी नजरेचा पाठलाग होतो- या डोळ्यांची दोन पाखरे फिरतील तुमच्या भवती, पाठलाग ही सदैव करतील असा कुठे ही जगती. कधी प्रियकर प्रेयसीला म्हणतो- डोळ्यात वाच माझ्या गीत भावनांचे. डोळे हे पारदर्शी असतात म्हणून प्रियकर सांगतो – डोळ्यांत सांजवेळी आणू नकोस पाणी , त्या दूरच्या दिशांना सांगू नकोस कहाणी. तर कुणी म्हणत –मोठ मोठ डोळ तुझ कोळ्याच जाळ जणू , मोत्याची मासळी त्यात गावायची नाय. हीच गोष्ट हिंदी मध्ये पण आढळते. नैन लाड गायी रे तो मनवा ........ नैनसे नैन नाही मिलाओ मेरे नयना सावन भादो, फिरभी मेरा मन प्यासा जानेमन जानेमन तेरे दो नयन, चोरी चोरी लेके गये देखो मेरा मन मेरे दो नयन चोर नाही सजन , तुमसे ही खोया होगा कही तुम्हारा मन आंखो ही आखो मे इशारा हो गया बैठे बैठे जीनेका सहारा हो गया. आंखो की गुस्ताखीया माफ हो आखोमे बसे हो तुम नयनोंकी बात नयना जाने...
Read more

राग मधुवंती

Image
काल बसमधून घरी जाताना पंडित जसराज यांचा मधुवंती ऐकत होतो. थेट मैफलीमधील ध्वनिमुद्रण असल्याने त्यांनी तो छान रंगवला. त्यातील विरहार्त भावना मन व्याकुळ करीत होती पण त्यातील विलक्षण गोडी पण मजा आणत  होती . अर्थात हा राग फार गायला जात नाही आणि मधुवंती म्हटलं की सुमन कल्याणपूर यांचं गाणं आठवत . मधुवंतीच्या सुरासुरातून आळविते मी नाम एकदा दर्शन दे घनश्याम नयनी माझ्या गोकुळ वसले यमुनेचे जळ गाली झरले राधेपरी मी सर्व वाहिले सुख शांतीचे धाम वसंतातले सरले कूजन तुझ्याविना हे उदास जीवन शोधीत तुजला फिरते वणवण, नाही जीवा विश्राम दासी मीरा ये दाराशी घे गिरिधारी तव हृदयाशी या पायाशी मथुरा -काशी, तीर्थापरी हे नाम एकदा दर्शन दे घनश्याम मधुवंती रागावर आधारित काही गाणी निरोप कसला माझा घेता झन झनन छेडिल्या तारा प्रेम सेवा शरण बहरला पारिजात दारी मधुवंतीच्या सुरासुरातूनी स्वप्नात रंगले मी सुमन कल्याणपूर यांचे हे अवीट गोडीचे भावगीत. त्यांचा गोड आवाज आणि जसे शब्द हेत त्याप्रमाणे सम्पूर्ण गाण्यात मधुवंतीचे मधाळ सूर सर्वत्र झिरपत असतात मधुवंती हा तोडी थाटाचा राग आहे .या मध्ये गांधार कोमल...
Read more